هرشب

هجوم مي برم به تخت
به پتوي سردم
و زيرش
وسط تاريكي كه ساخته ام
خودم را از چشم دنياي خيلي واقعي
قايم مي كنم
از حرارت تن و نفس خودم گرم مي شوم
و يادم مي آيد با غرور
كه هيچ وقت
از سرما نخواهم مرد
دست كم تا وقتي كه زنده و گرمم.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s